ಪ್ರೀತಿಯ ಪಪ್ಪನಿಗೆ.. ಓಹ್!! Sorry.. ನನ್ನ ಪಪ್ಪನೆನಿಸಿಕೊಂಡವನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮಗಳು ಮಾಡುವ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು..
          ಹೇಗಿದ್ದೀಯ? ಅಂತ ನಾ ಕೇಳೊಲ್ಲ.. ನಂಗೊತ್ತು ನೀನು ನಿನ್ನ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇರುತ್ತೀಯ.. ಕುಟುಂಬ , ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ನಿನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯವಾದುದು ಅದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಬೇಸತ್ತು ಹೋಗಿರಬಹುದು ನಿನಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನ.. ಅದಕ್ಕೇ ಕೆಲವು ಹೊಸ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಓದಲಾದರೂ ೫ ನಿಮಿಷ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ ಎಂದು ನಂಬಿರುತ್ತೇನೆ..

           ಬಾಲ್ಯದ  ದಿನಗಳೇ ಸುಂದರ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.. ಹೆತ್ತವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟ,ಬಂಧುಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ತುಂಟಾಟ….. ಆದರೆ ಯಾವೊಂದೂ ನನಗೆ ದೊರೆಯದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲಾ? ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ನನ್ನ ಎತ್ತಿ ಮುದ್ದಿಸಿದ್ದೀಯಾ? ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿ ಕೂಸುಮರಿ ಆಡಿಸಿದ್ದೀಯ? ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ದಿನದಲ್ಲೊಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಲಾದರೂ ಮನಸು ಮಾಡಿದ್ದೆಯಾ? ಅದೂ ಇಲ್ಲ.. ನಾನು ಏಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ಮನೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತೆ ಕಾಲಿಡುವಾಗ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯೆಂದರೆ ಬರೀ ನಿರ್ಲ್ಯಕ್ಷ್ಯ, ತಿರಸ್ಕಾರ……
            ”ನನ್ನಮ್ಮ. . . .” ದೇವತೆ ಅವಳು.. ನೀನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದ ಆ ಸುಂದರ ಬಂಗಲೆ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಪಂಚದೊಳಗೆ ನನಗೆ ಅವಳು.. ಅವಳಿಗೆ ನಾನು… ಅಪ್ಪನ ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಅರಿವೇ ಇರದಿದ್ದವಳಿಗೆ ಸರ್ವಸ್ವವೂ ಆಗಿದ್ದಾಕೆ… ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಆಕೆಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿದ್ದೆನೇನೋ…? ಮೆತ್ತನೆಯ ಮಡಿಲು, ಇಂಪಾದ ಜೋಗುಳದ ದನಿ, ಆಸರೆಯಾಗಿ ನಿಂತು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಮಮತೆ…. ಆ ನೆನಪುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗಿವೆ ಪಪ್ಪಾ… ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಒಬ್ಬರೊನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ ಇತ್ತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ…

            ಆದರೆ ಏನ್ಮಾಡಿದೆ ನೀನು..? ಅಮ್ಮನ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ನನ್ನನ್ನು ದೂರದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ. ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೆಲೆಯನ್ನೂ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡೆ.. ನಿನಗೆಂದೂ ಎದುರು ಮಾತಾಡದ ಅಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕಳಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರುವೆನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯ.. ಯಾಕಪ್ಪಾ ಯಾವೊಂದೂ ಭಾವನೆಗಳೂ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೇ..??

           ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ ನೀನು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನನ್ನ ನೋಡಲು ಬಂದೆಯಾ? ಇಲ್ಲ.. ಪ್ರತೀಬಾರಿ ಅಮ್ಮ ಬಂದಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಕ್ರಮೇಣ ನಾನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ ಕೇಳೋದನ್ನ.. ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳು ತನ್ನ ತಂದೆ ಜೊತೆ ಆಡೋದನ್ನ ನೋಡಿದಾಗ ಹೃದಯ ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಬೈದು, ಹೊಡೆಯಲಾದರೂ ಅಪ್ಪ ಬರಬಾರದೇ..? ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅಮ್ಮನ ತೊಡೆ ಮೆಲೆ ಮಲಗಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದೆ.. ತಲೆ ಸವರಿ ಸಾಂತ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಆಕೆಯ ಕಂಗಳಿಂದ ಉರುಳಿ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಕಂಬನಿಯ ಬಿಸಿ ಮರೆಯಲಾದೀತೇ ಪಪ್ಪಾ..? ನಿನಗ್ಯಾವಾಗ ಅರಿವಾಗುತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಈ ವೇದನೆ…??

            ಆದರೆ ಪಪ್ಪಾ ಇನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಲಾರೆ.. ತಂದೆಯಿಲ್ಲದ ಬದುಕಿಗೆ ಎಂದೋ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.. ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಲಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಪಪ್ಪಾ.. ನೋವು, ಹತಾಷೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರವಿದೆ… ನಿನ್ನ ಈ ಬ್ಯುಸಿ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಮಯ ಹಾಳು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ.. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಹೇಳೋಕೆ ಬಂದ ವಿಷಯಾನೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ.. ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ನಂಬಿಕೊಂಡಿರೋ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಅಂದರೆ ನನ್ನಮ್ಮ ಬ್ಲಡ್  ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.. ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಷ್ಟೇ ಅವಳು ಬದುಕಿರುತ್ತಾಳೆ.. ಉಳಿದಿರೊ ದಿನಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಆಕೆ  ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೋ.. ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತ್ಸೋದನ್ನ ಕಲಿ ಪಪ್ಪಾ… ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನಾದರೂ….!
      

                      ಕೊನೆಯ ವಿದಾಯಗಳೊಂದಿಗೆ….

                                                                       ಇಂತೀ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಾಗಿದ್ದ 
                                                                               ಚಿನ್ನು

               ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರು ಬರೆದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಾಲಿದೆ , “ಎಲ್ಲೋ ಹುಡುಕಿದೆ ಇಲ್ಲದ ದೇವರ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣುಗಳ ಗುಡಿಯೊಳಗೆ.. ಇಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮಗಳ ಗುರುತಿಸದಾದೆನು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ…” ಈ ಜೀವನ ಅನ್ನೋದೇ ಹೀಗೆ.. ಕಣ್ಣ ಮುಂದೇನೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧ- ಬಾಂಧವ್ಯಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಅದರ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತವೆ.. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಮ್ಮವರು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡೋರೇ ನಮ್ಮವರಾಗಿರೊಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತರು ಬದುಕಿನ ಮರೆಯಲಾರದ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ… ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧ, ಕರುಳ ಸಂಬಂಧ ಇವುಗಳೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದ ಬಾಂಧವ್ಯವೊಂದು ಯಾವುದೋ ಕಂಡರಿಯದ ಎಳೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ.. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅವು ನಮ್ಮ ಅನುಭವಕ್ಕೇ ಬರಲಾರದು…

             ಪ್ರತೀ ದಿನ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಬಾಗಿಲ ಮರೆಯಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡುವ ಮುದ್ದು ಮಗು ಒಂದು ದಿನ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಮನಸಿಗ್ಯಾಕೋ ಕಸಿವಿಸಿಯೆನಿಸುತ್ತದೆ.. ಮಣಭಾರದ ಬ್ಯಾಗ್ ಹೊತ್ತು ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿ ಮುಗುಳ್ನಗು ಬೀರುವ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರದಿದ್ದಾಗ ತಳಮಳವಾಗುತ್ತದೆ… ಎಂದೋ ತಲೆ ಸವರಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ತೋರಿದ ಅಪರಿಚಿತ ಅಜ್ಜಿ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹಿಂಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸುವ ಭಿಕ್ಷುಕಿ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇನೇ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ.. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇವರ್ಯಾರ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಬಾರಿನೂ ಮಾತಾಡಿರೊಲ್ಲ.. ಆದರೂ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ… ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಹಿರೀ ಜೀವದ ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ನೋಟ, ಮುಗ್ಧ ಮಗುವಿನ ಮೃದು ಬೆರಳುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶ, ಸಮವಯಸ್ಕರ ಸಾಂತ್ವನ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ…
               ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಮೊದಲಾಗಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತಾಳೆ.. ಬಳಿಕ ಸಾಯುವವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನೊಳಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪಾತ್ರಗಳು ಕಾಲಿಡುತ್ತವೆ.. ಕೆಲವೊಂದು ಪಾತ್ರಗಳು ಬಂದ ವೇಗದಲ್ಲೇ ಹೊರಟು ಹೋದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಅಂತ್ಯದವರೆಗೂ ಜೊತೆಗೇ ಇರುತ್ತವೆ.. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವುಗಳು ಹೊರಟು ಹೋದರೂ ಬರುವಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.. ಇಂಥಹವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಕಡೇವರೆಗೂ ಅನಾಮಿಕರಾಗಿಯೇ ಇದ್ದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ….
                ಇಂದು ನಾವು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಘನತೆಗಳೆಂಬ ಬೇಲಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಬರಲು ತವಕಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ನೇಹ-ಅನುಬಂಧಗಳನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.. ನಮಗೆ ಅಪರಿಚಿತರು ಎನ್ನಿಸುವ ಅನಾಮಿಕರೇ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.. ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ಅವಲೋಕಿಸಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ನಡೆ-ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಂಡ ಅನಾಮಿಕರೊಬ್ಬರ ಪ್ರಭಾವ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ..
               ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಇಂಥಹ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಪಾತ್ರಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿಯುತ್ತವೆ.. ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಿರುವ ನಮ್ಮ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಇಂಥಹ ಅನಾಮಿಕರ ಬಗೆಗೆ ಗಮನವೇ ಹರಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ.. ಎಂದೋ ನೆನಪಾದಾಗ ಈ ತರಹದ ಕೆಲವು ಅನಾಮಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಗುವರಳಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕಣ್ಣಂಚನ್ನು ಒದ್ದೆಯಾಗಿಸುತ್ತವೆ.. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇಂಥಹ ಅನೇಕ ಪಾತ್ರ- ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಾದುಹೋಗಿರಬಹುದು.. ಒಂದು ಬಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪುಟಗಳನ್ನೂ ತಿರುವುತ್ತಾ ಹೋಗಿ.. ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ….

ಚೆಲುವಿನ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬವು ಎಲ್ಲರ ಬಾಳಲ್ಲೂ ಸಂಭ್ರಮ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಉಲ್ಲಾಸವನ್ನು ತರಲಿ… ಸುಂದರ ಹಣತೆಯ ಬೆಳಕಿನ ಚಿತ್ತಾರಕ್ಕೆ ಸ್ವಾರ್ಥ, ದ್ವೇಷ, ವಂಚನೆಗಳು ಮರೆಯಾಗಲಿ…. ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ನೆಲೆಯಾಗಲಿ…

ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು….

ಸುಧಾಕರ್ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಮನೆ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಶತಪಥ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಘಂಟೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೨ ಆದರೂ ಪರೀಕ್ಷೆ ಫಲಿತಾಂಶ ತಿಳಿಯಲು ಹೋದ ಮಗಳು ಸ್ನೇಹ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಮಾನಸಿ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಅವನನ್ನು ಗಾಬರಿಗೀಡು ಮಾಡಿತ್ತು.
ಸ್ನೇಹ, ಮಾನಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿ.ಯು.ಸಿ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಭಾಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮುಂದೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಓದುವ ಆಸೆ. ಸ್ನೇಹ ಅನುಕೂಲಸ್ಥ ಕುಟುಂಬದವಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳ ಓದಿಗೆ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾನಸಿ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವಳು. ಒಳ್ಳೆ ಅಂಕ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವೇತನಗಳೇ ಅವಳಿಗೆ ಆಧಾರ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಯೇ ಸ್ನೇಹಾಳಿಗಿಂತ ಜಾಣೆ.  ಮಗಳನ್ನು ಓದಿಸಲು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಮನಸಿರದ ಕೋಪಿಷ್ಠ ಮಾನಸಿಯ ತಂದೆಯನ್ನು ಸುಧಾಕರನೇ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ಇಂದು ಫಲಿತಾಂಶ ತಿಳಿಯಲು ಬಲು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾದರೂ ಹಿಂದಿರುಗದಿದ್ದಾಗ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ದೂರದಲ್ಲಿ ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವರ ಕಂದಿದ ಮುಖ ಕಂಡು ಭಯವಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಸುಧಾಕರನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದರು. ಸುಧಾಕರ ಎನಾಯಿತು ಎಂಬಂತೆ ಮಗಳ ಮುಖ ನೋಡಿದ. “ಪಪ್ಪಾ.. ನಾನು ೮೪% ದೊಂದಿಗೆ ಪಾಸಾದೆ. ಆದ್ರೆ ಮಾನಸಿದು ಮಾಥ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ೨೯ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಬಂದು ಹೊಗ್ಬಿದ್ತು. ೯೦ ಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಬರ್ಬೊದು ಅಂತಿದ್ಲು. ಬಾಕಿ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ೯೦ ಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ತೆಗ್ದಿದ್ದಾಳೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು ಅಂತಾನೆ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನಂಗನ್ಸುತ್ತೆ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲೆ ಏನೋ ತಪ್ಪಾಗಿರ್ಬೆಕು” ಎಂದು ಉಸುರಿದಳು.
ಸುಧಾಕರ ಮಾನಸಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿದ. ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವಳು ತುಂಬಾ ಖಿನ್ನಳಾಗಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವಳ ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ” ಚಿಂತೆ ಬಿಡು ಕಂದ, ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಪ್ಪು ನಡೆದಿರಬೇಕು. ನಾನು ಮರು ಮೌಲ್ಯ ಮಾಪನಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ತೇನೆ. ನೀ ನೊಂದ್ಕೊಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಕನಸು ಖಂಡಿತ ಈಡೇರುತ್ತೆ” ಎಂದ ಮಮತೆಯಿಂದ. ಮಾನಸಿ ನಡುಗುವ ದನಿಯಿಂದ ” ನಂಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಭಯ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂಕಲ್ ” ಅಂದಳು. ” ಭಯ ಪಡ್ಬೇಡ ಪುಟ್ಟಾ,  ಕೆಟ್ಟದು ಏನೂ  ಆಗೊಲ್ಲ.. ನಿಂಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಖಂಡಿತಾ ಬಂದಿರುತ್ತೆ.. ಹೆದ್ರಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗು ಚಿನ್ನಾ..” ಎಂದ. ಸಣ್ಣಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಮಾನಸಿ ತನ್ನ ಮನೆ ಕಡೆ ನಡೆದಳು.

          ಆದರೆ ಮಾನಸಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೇ ಬೇರೆ.. ಅವಳ ತಂದೆ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅವಳನ್ನು ಹೀನಾಮಾನವಾಗಿ ಬೈದು,ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗ ಥಳಿಸಿದ್ದ. ಮಾನಸಿ ಕಣ್ಣೀರು ಮಿಡಿಯುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೋಣೆ ಸೇರಿದ್ದಳು. ತಾನು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳೆಷ್ಟೋ, ಸಾಧಿಸಬೇಕಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಸೆಗಳೆಷ್ಟೋ… ಎಲ್ಲಾ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಗಿದ್ದವು. ತನ್ನ ವೇದನೆ ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಮನದೊಳಗೇ ಕೊರಗತೊಡಗಿದಳು..
ಫಲಿತಾಂಶ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಹೋದ ಮಾನಸಿ ನಂತರ ಸ್ನೇಹಾಳ ಮನೆ ಕಡೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಮರು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಿತ್ತು. ಫಲಿತಾಂಶ ತಿಳಿಯಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಮಗಳು ಸ್ನೇಹ ಅಕ್ಷರ ಸಹ ಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಳು. ” ಪಪ್ಪಾ, ಮಾನಸಿಗೆ ಮಾಥ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ೯೨ ಅಂಕ ಬಂದಿದೆ. ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಹೇಗೆ ತಿರುಗಾ ಮುರುಗಾ ಆಗಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ..?” ಎಂದಳು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ. ಸುಧಾಕರನಿಗೂ ಹೇಳತೀರದ ಆನಂದ. ಅಂತೂ ಆ ಬಡ ಹುಡುಗಿಯ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕನಸು ಹೋಳಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂದು ಖುಶಿಯಾಯಿತು. ಸ್ನೇಹಾ ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೂ ಹೋಗದೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾನಸಿಯ ಮನೆ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಳು.
ಸಂತಸದಿಂದ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಸ್ನೇಹಾಳಿಗೆ ಮನೆಯೊಳಗಿನಿಂದ ಗೋಳಾಟದ ದನಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವಳ ಗುಂಡಿಗೆಯೊಮ್ಮೆ ನಡುಗಿತು. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಓಡಿದಳು. ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕಾಣದಾದಾಗ ಸೀದಾ ಮಾನಸಿಯ ಕೋಣೆಯೊಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದಳು. ಎಲ್ಲಿರದ ವೇಗದಿಂದ ನುಗ್ಗಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಾ ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡು ಆಘಾತಗೊಂಡಳು. ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೆಹಿತೆಯ ದೇಹ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಅವಳ ತಾಯಿ ಎದೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಲ್ಲೂ ಕರಗುವಂತೆ ರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಂದೆ ಶೂನ್ಯದೆಡೆಗೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಮಂಕಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ.. ಸ್ನೇಹಾಳ ಕೈಗಳು ಕಂಪಿಸತೊಡಗಿ ಸಿಹಿ ನೆಲ ಸೇರಿತು. ಮಾನಸಿಯ ಕನಸು ತುಂಬಿದ ಬೊಗಸೆ ಕಂಗಳು, ಮುದ್ದು ಮುಖ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬಂದವು… ವಿಧಿಯ ಕ್ರೂರ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ಮುಗ್ಧ ಮನಸಿನ ಗೆಳತಿಯ ನಿಸ್ತೇಜ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಾ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಾರದೆ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಳು…..

ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತಂಗತನಾಗುವ ಸಮಯ..ಬಾನೆಲ್ಲಾ ಓಕುಳಿಯಾಡಿದಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೊಬಗನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು… ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳುಕುತ್ತಾ, ದಡದಲ್ಲಿನ ಮರಳನ್ನು ಒದ್ದೆಯಾಗಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು… ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಮಣೀಯ ಸೌಂದರ್ಯದ ನಡುವೆ ನಾನಂತೂ ಇಹ ಲೋಕದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಗೀಚುವುದರಲ್ಲೇ ತಲ್ಲೀನಳಾಗಿದ್ದೆ…

“ಚಂದ್ರು….” ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬರೆದರೂ ಸಹ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ.. ‘ಎಷ್ಟಾದರೂ ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಹುಡುಗನ ಹೆಸರಲ್ಲವೆ..?!’ ಹಾಗಂದುಕೊಂಡೊಡನೆ ಮನ ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಕುಣಿವ ನವಿಲಾಯಿತು… ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದ ತೆರೆಯೊಂದು ಬರೆದಿದ್ದ ಹೆಸರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿತು.. ಕೋಪ ಉಕ್ಕೇರಿತು ಅಲೆಗಳ ಮೇಲೆ… ಇನ್ನೆಲ್ಲಿರದ ರೋಷದಿಂದ ಸಾಗರವನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ… “ಅವನು ಅದು ಹೇಗೆ ನಿನ್ನವಳಾಗುತ್ತಾನೆ..??” ಎಂದು ಕುಹಕದಿಂದ ನಗೆಯಾಡುತ್ತಾ ಆ ತೆರೆ ಸಾಗರದೊಳಗೆ ಮರೆಯಾಯಿತು…! ಮನಸ್ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಯಿತು… ನಿಜ…. ಚಂದ್ರು ನನ್ನವನಲ್ಲ….. ನನ್ನವನಲ್ಲ…….!

ನನ್ನ ಬಾಳಿನ ಚೈತನ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಚಂದ್ರು.. ನನ್ನ ಉಚ್ವಾಸ-ನಿಶ್ವಾಸಗಳಲ್ಲೂ ಅವನೇ ತುಂಬಿದ್ದ… ಪ್ರತೀ ನಾಡಿ ಮಿಡಿತಗಳಲ್ಲೂ,ಅಣು-ರೇಣುಗಳಲ್ಲೂ ಸೇರಿ ಹೋಗಿದ್ದ… ಅವನಿಗಾಗಿ ನಾನು, ನನಗಾಗಿ ಅವನು… ಈ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ಸುಂದರ ಬದುಕು.. ಅದೆಷ್ಟು ಕನಸುಗಳು..? ಅದೆಷ್ಟು ತುಡಿತಗಳು…???

ಆದರೆ ನಾನಂದುಕೊಂಡಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯ ನಿನ್ನ ಮನಸಿಗಿರಲಿಲ್ಲ ನೋಡು.. ನಾ ಅತ್ತಾಗ
ಅಪ್ಪಿ ಸಂತೈಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ ಒಬ್ಬ ವಂಚಕ ಇದ್ದನೇ..? ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ನೀನಾಗೆ ಬಂದು, ವರ್ಣಮಯ ಚಿತ್ತಾರ ಬರೆದು ನೀನೆ   ಅಳಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ ಅದನ್ನ..? ಯಾಕೋ ಬಂದೆ ನನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲಿ..?? ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಸಂತಸ ಕಂಡಿದ್ದವಳಿಗೆ ಓಯಸಿಸ್ ನ ಆಸೆ ತೋರಿಸಿ, ಅದೇಕೆ ಸುನಾಮಿಯಾಗಿ ಹೋದೆ ಚಂದ್ರು..??

ಇಂದೂ ನಾನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಚಂದ್ರು.. ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ….. ನನ್ನೊಳಗೆ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ….. ಆದರೆ ಯಾವೊಂದು ಕೈಗಳೂ ನನ್ನ ಕಂಬನಿ ಒರೆಸಲು ಇಂದು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ… ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ.. ನಂಗೊತ್ತು ಕಣೋ, ನೀನಿಂದು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಸಾಗರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಜೊತೆ ನನ್ನಂತೆಯೇ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಗೀಚುತ್ತಿರುವೆ ಎಂದು… ಆದರೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿ ಹಿಡಿದು ಹೆಸರು ಗೀಚಿದ ನೆನಪು ಬರಲಾರದೆ ನಿನಗೆ..? ಬಾಳಿನ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದವನು ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಕೈ ಬಿಟ್ಟೆಯಾ ಚಂದ್ರು..??

ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು ಚಂದ್ರು… ಅವರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನನ್ನ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರದಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..? ಹುಚ್ಚಿ ಅಂದುಕೊಂದಿರಬಹುದೇನೋ..?!! ಎಂತಹಾ ದುರಂತ ನೋಡಿದೆಯಾ..? ನಿನ್ನೋಳಗಿದ್ದ ಕಪಟತನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾರದವಳು, ಇನ್ಯಾರದೋ ಹೊರಗಿನವರ ಮನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಬಲ್ಲೆ..?!! ಬಲು ಸುಂದರವಾಗಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ ಅಲ್ಲವೇ..?!!!

ಅದೆಂತಾ ದಟ್ಟ ಕಟ್ಟಲು ತುಂಬಿಕೊಂತಲ್ಲಾ ಚಂದ್ರು..? ನನ್ನ ಬದುಕಿನಂತೆಯೇ….. ನಗುವೆಯಾ ನನ್ನ ನೋಡಿ…? ಗೇಲಿ ಮಾಡುವೆಯಾ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು..? ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ ಚಂದ್ರು.. ನೀನಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯಲಾರೆ ನಾ.. ಬದುಕಿನ ನಾನಾ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಹೊರಟವಳು ಮುಂದಿರುವ ಕಲ್ಲು-ಮುಳ್ಳಿನ ಹಾದಿಗೆ ಹೆದರುವೇನೆ..? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ… ನಾನಿಂದು ಅಳುತ್ತಿರೋದು ಅಯೋಗ್ಯನೊಬ್ಬನಿಗೆ ನನ್ನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದೆನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ನೋವಿನಿಂದ… ನೀನು ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಕಣೋ… ಇನ್ಯಾವತ್ತೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ… ಚಂದ್ರು… ಕತ್ತಲಾದ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಬಂದೆ ಬರುತ್ತೆ ಕಣೋ.. ನಾಳೊಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಬಾಳಿನ ನಿಜವಾದ ಸೂರ್ಯ ಬಂದೆ ಬರುತ್ತಾನೆ… ಕಾಲಚಕ್ರ ಹೀಗೇ ಇರೋದಿಲ್ಲ ಕಣೋ.. ನೋಡು ಅದು ಹೇಗೆ ತಿರುಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ ಅಂತ..! ನಾನು ಬದುಕಿ ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ ಚಂದ್ರು…ನೀನೇ ನಾಚುವಂತೆ, ಅಸೂಯೆ ಪಡುವಂತೆ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ… ನೀ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ನಾ ನಿನಗಿನ್ನು ಸಿಗಲಾರೆ ಚಂದ್ರು… ಇನ್ನೆಂದಿಗೂ ಸಿಗಲಾರೆ……

ಸುತ್ತಲೂ ಕವಿದಿದ್ದ ಕಾರ್ಗತ್ತಲನ್ನು ಬೇಧಿಸುತ್ತಾ ಒಂದೊಂದೇ ತಾರೆಗಳು ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಫಳಗುಟ್ಟಲು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದವು… ಅಂಧಕಾರವೇ ತುಂಬಿದ್ದ ಮನದೊಳಗೆ ಮಿಣುಕು ಹುಳವೊಂದು ನುಸುಳಿ ಆಶಾವಾದದ ಕಿಡಿ ಹಚ್ಚಿಸಿತ್ತು… ಹೂ ನಗೆಯೊಂದು ಬಿರಿಯಿತು ನನ್ನ ಮೊಗದಲ್ಲೂ.. ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ ಇದು, ಆರಂಭ…..!!

ನಾನು ಕಡಲ ತೀರದವಳು… ಸ್ವಭಾವತಃ ತುಂಬಾನೇ ಭಾವುಕಳು… ಭಾವನೆಗಳೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಜೀವಾಳ… ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಪಿಸು ಮಾತುಗಳನ್ನು, ಮಾತಿನ ನಡುವಿನ ನೀರವ ಮೌನವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಮೋದ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ನನ್ನೊಳಗಿದೆ… ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದಂತಹ ಗೌರವವಿದೆ… ದುಃಖ ಭರಿಸಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೇನೆ… ಸಂಬಂಧಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗೆ ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ನನ್ನ ಮನಸು… ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹೇಳಲು ನನ್ನಲ್ಲೇನಿದೆ…??